Dziś jest , imieniny obchodzą:

Światełko w tunelu

Wywiad z Panem mgr. inż. Arkadiuszem Sulkowskim, Górnikiem z Jastrzębskich Spółek Węglowych.

 

Wszyscy wiemy, że praca górnika jest ciężka i niebezpieczna. Czy mógłby Pan nam zdradzić, ile lat pracuje pan w tym zawodzie?
- Z górnictwem związany jestem 21 lat, pracę kopalni podjąłem bezpośrednio po ukończeniu szkoły średniej, trochę przypadkowo, bo nie znalazłem pracy w moim zawodzie. Dziś nie zamieniłbym tej pracy na żadną inną, może to dziwne, ale ta praca wciąga. Bywają też dni, kiedy człowiek jest już skrajnie wyczerpany i ma wszystkiego dość.

Tak szczerze, czy lubi Pan swoją pracę?
- O tak! W tej pracy nie ma monotonii. Nigdy nie wiem, co mnie dziś spotka, z jakim zagrożeniem przyjdzie mi się zmierzyć, ocena zagrożenia, nie wyobrażam sobie innej pracy. Ogólnie rzecz biorąc górnictwo daje mi dużo satysfakcji.

Często zawód górnika przechodzi z ojca na syna. Czy w Pańskiej rodzinie tak było?
- W gruncie rzeczy tak, choć nikt mnie nigdy nie namawiał do pracy w kopalni. Mój ojciec i dziadek też pracowali na „grubie” („gruba” – kopalnia po Śląsku). Miałem swobodę w wyborze zawodu. Nie znalazłem pracy w swoim zawodzie wyuczonym (elektronik), a zbieg okoliczności skierował moje kroki do kopalni, czego nie żałuję. Już w trakcie pracy skończyłem studia inżynieryjne związane z górnictwem (specjalizacja maszyn górniczych) i magisterskie (bezpieczeństwo i higiena pracy w górnictwie).

Czy mógłby Pan powiedzieć nam kilka słów o mundurze galowym górnika? Jak się w nim Pan czuje? Kiedy go Pan wkłada?
- Mundur dla górnika to rzecz święta, wkładam go kilka razy do roku, obowiązkowo na Barbórkę. Tego dnia jest odświętna msza w kościele oraz przemarsz ulicami miasta. Wkładam go również wtedy, kiedy zakłada się go ze smutkiem, czyli na pogrzeb naszych kolegów z pracy. Potem starannie chowam do szafy w specjalnym pokrowcu. Mój mundur ma teraz 15 lat, nigdy nie był prany, prasowany, a wygląda jakby dopiero spod igły wyszedł, to bardzo dobry materiał. Jedynie pióra na czako zaczynają trochę tracić biały blask.

Czy zna Pan jakąś legendę związaną z górnictwem i czy ma ona jakiś wpływ na Pańską pracę?
- Chyba każdy słyszał o Skarbniku, naszym podziemnym opiekunie, którego nie można wkurzyć, bo cię spotka nieszczęście. Zawsze podczas zjazdu trzeba się z nim przywitać, dźwigając hełm do góry, mówiąc „Szczęść Boże”. Takim pozdrowieniem witamy się także z kolegami na dole. Czasem w trudnych sytuacjach prosi się go o pomoc i chyba pomaga, bo zawsze w odpowiednim momencie przychodzi rozwiązanie problemu. Inna legenda mówi, że na Barbórkę ktoś zawsze odchodzi, dlatego w okresie przed naszym świętem zwraca się szczególną uwagę na to żeby nie doszło do wypadku. Jest to trudny i niebezpieczny czas, a nadejście czwartego grudnia pozwala dopiero odetchnąć i zrelaksować się.

Czy nie boi się Pan, że czasem coś pójdzie nie tak i dojdzie do katastrofy w kopalni?
- Niestety czasem tak. Wydobywamy z coraz głębszych pokładów. Zwiększa się ilość zagrożeń, coraz mniej ludzi sprawia, że jest coraz więcej obowiązków dla pozostałych. Z drugiej strony stosuje się coraz nowsze technologie, wykorzystuje najnowocześniejsze maszyny i urządzenia, które zwiększają nasze bezpieczeństwo. Trzeba jednak zawsze pamiętać, że natura jest nieokiełznana i należy się liczyć się z każdym zagrożeniem.

Jakie ma Pan wspomnienia z lat, kiedy zaczynał Pan pracę w górnictwie? Czy były jakieś wahania?
- Początki były trudne, pierwszy dzień pamiętam do dzisiaj. Najpierw zjazd „szolą”, czyli naszą górniczą windą. Żołądek podchodził mi do serca. Potem pierwsze podejście do ściany, czyli miejsca, skąd wydobywa się węgiel. Kiedyś kolega zasterował obudową i usłyszałem trzaski, a ze stropu posypały się kamienie, byłem blady jak duch. Jednak w tych warunkach szybko można się przyzwyczaić do hałasu, zapylenia, wibracji, ciemności… Dziś wspominam to ze śmiechem.

Czy kiedykolwiek groziło Panu jakieś niebezpieczeństwo?
- Tak, nieraz. Najgroźniej było chyba, kiedy nastąpił pożar w ścianie. Usłyszeliśmy kilkanaście wybuchów. Pomyśleliśmy, że może strzelają, ale za chwilę wszystkie maszyny stanęły i przez łączność głośnomówiącą usłyszeliśmy, że trzeba się ewakuować. Wszyscy zdążyli, wtedy obyło się bez ofiar, do domu wróciłem o 03:00 w nocy, klęknąłem i dziękowałem Bogu za ocalenie. Chyba wtedy zdałem sobie dopiero sprawę jak realne było to zagrożenie.

Wiem, że ma Pan syna. Czy chciałby Pan żeby poszedł w Pana ślady?
- Nie. Chciałbym, żeby jego praca była całkowicie bezpieczna, dlatego nie będę go namawiał. Ale jeżeli sam by podjął taką decyzję to oczywiście będę go wspierał i w miarę możliwości pomagał oraz przestrzegał przed podejmowaniem zbędnego ryzyka, mocno uczulał na bezpieczeństwo.

Słyszałam, że w górniczych rodzinach jest szczególne pożegnanie przed wyjściem do pracy. Co mówi Panu żona?
- Wychodzę do pracy o 04:45. Żona jeszcze śpi, daję jej buziaka, a ona budzi się i życzymy sobie miłego dnia. Żona też pracuje w kopalni, choć na powierzchni, jest planistką.

Jest Pan sztygarem. Proszę powiedzieć, jakie obowiązki Pan wykonuje i jaka spoczywa na Panu odpowiedzialność?
- Jestem odpowiedzialny za całą moją załogę. Za to, że każdą wyznaczoną pracę muszą wykonać bezpiecznie, wydajnie. Muszę zorganizować im materiał i sprzęt do wykonywania pracy, przeszkolić jak tę pracę mają wykonać bezpiecznie. Poinformować, jakie mogą wystąpić zagrożenia na tym stanowisku i tak długo jak są w pracy, są pod moją opieką. Często mówią o mnie „tata”, bo taka moja rola, być ich tatą przez ten czas. Dobrych pracowników staram się nagradzać. Tych, co źle wykonują swoje obowiązki lub robią to niebezpiecznie strofuję. Czasem też dla ich własnego bezpieczeństwa, trzeba ukarać.

O czym marzy górnik?
- Chyba o tym, co każdy, mieć szczęśliwą rodzinę, wspólnie spędzać czas. W pracy - żeby bezpiecznie dorobić do czasu przejścia na emeryturę, zdobyć uznanie i szacunek kolegów.

Czego mogę Panu życzyć w imieniu redakcji?
- Tradycyjnie – „tyle wyjazdów ,ile zjazdów”.

To też tego Panu życzę i dziękuję za rozmowę.

Udało mi się zadać dwa pytania mamie Pana Arkadiusza, Pani Irenie Sulkowskiej.
Co czuje kobieta mająca syna górnika?

Będąc córką, żoną i matką górnika, całe życie bałam się, jak wychodzili do pracy. Najpierw o tatę, potem o męża, a teraz o syna. Zawsze było wyczekiwanie godziny powrotu. Żeby tylko szczęśliwie wrócili z szychty do domu. Ilekroć w wiadomościach mówiono o kolejnych wypadkach w kopalniach, strach chwytał za serce...

Czego życzy Pani synowi?
Życzę mojemu synowi szczęścia, zdrowia i pogody ducha. Życzę mu także, aby szczęśliwie doczekał emerytury. Wierzę, że z Bożą pomocą tak będzie…

Rozmawiała:

Polecamy

Nie wiem, co o tym wszystkim myśleć. Ewidentnie musiałem dostać na głowę. Niemniej ów tajemniczy email od znajomego, w którym pisał, bym „zobaczył na własne oczy” i „im nie ufał”, przejął mnie na tyle, że postanowiłem działać.

 

W listopadzie i w grudniu, kiedy to większość z nas już planuje rodzinne święta i Sylwestra, razem z moimi przyjaciółkami pracujemy intensywnie, jak co roku, nad najważniejszym dla nas wydarzeniem: Kiermaszem Świątecznym Association Femmes d’Europe.

Kajetan Żelech – uczestnik 38. odcinka (8 edycja) „Ugotowanych”. Specjalista do spraw jakości procesów w firmie informatycznej. W żyłach Kajetana płynie polska i wietnamska krew. W wolnym czasie trenuje zumbę. Były harcerz, wolontariusz i ratownik medyczny.

Belgijski system zabezpieczeń społecznych kieruje się w swojej polityce dobrem dziecka i cechuje się najbardziej elastycznymi zasadami przyznawania prawa do świadczeń. Oczywiście istnieją sytuacje wykluczające otrzymanie tego prawa.

 

W związku z tym, że w gminie Anderlecht z roku na rok wzrasta liczba mieszkających tam Polaków i Rumunów kilka organizacji kulturalnych zdecydowało się po raz kolejny zorganizować festiwal popularyzujący kulturę obu tych krajów.

Prawie każdy tablet, aparat cyfrowy czy komórka posiadają slot na kartę pamięci, na których można zapisywać dane lub instalować oprogramowanie.

Felix zdecydowanym ruchem otworzył tylne drzwi policyjnego wozu i wepchnął do środka zalaną łzami Anitę. Mgła zasnuwała jej oczy, lecz mimo to nie mogła oderwać wzroku od policjantów ładujących do karetki zakrwawionego Carlosa. Felix zatrzasnął za nią drzwi i krzyknął do kierowcy, by ruszał. Ten odjechał z piskiem opon, aż wgniotło skuloną postać kobiety w siedzenie.

Art Stage Promotion z Holandii zaprasza wszystkich miłośników hip-hopu już 29 kwietnia na pierwszy Polski Rap Festiwal w Brukseli .

 

Kłamstwo w związku – od razu przychodzą nam na myśl wielkie przewinienia, takie jak zdrada czy oszustwa finansowe na dużą skalę. Tymczasem spróbujmy skupić się na drobnych kłamstwach, przemilczeniu prawdy, intrygach i koloryzowaniu faktów.

Ukochane przez kobiety szpilki w szafie zajmują jedną z czołowych pozycji. Ich częste noszenie może jednak zakończyć się powstawaniem żylaków, deformacjami kości stopy w postaci halluksów czy obrzękiem. Jedyną ich zaletą jest to, że mają zdolność rzeźbienia mięśni nóg.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Ani Mru Mru
  • Mini galeria 03
  • Krakus
  • Dzień Dziecka 2012
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Mini galeria 04
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Koncert Budki Suflera
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Miss Fitness
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Bal Gimnazjalistów

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices